บทที่ 152

อาเรีย

ฉันเข่าอ่อนยวบ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ความหวังดูเป็นรูปธรรมจับต้องได้ ไม่ใช่แค่ความหวังลมๆ แล้งๆ หรือคำภาวนาสิ้นหวัง แต่เป็นหลักฐานทางวิทยาศาสตร์จริงๆ ว่าลูกชายของฉันอาจจะรอด

“ขอดูหน่อย” ฉันเอ่ยปากขอ พลางเอื้อมมือไปหยิบเอกสารที่แจ็คกำลังโบกอยู่ มือฉันสั่นจนแทบจะถือมันไว้ไม่อยู่

“ผลความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ